Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Αρχική Άρθρα Κλασική ιατρική Νευρολογία Νευροπαθητικός πόνος: αίτια, συμπτώματα, διάγνωση, θεραπεία
Η Μηχανή Αναζήτησης ετοιμάζεται. Παρακαλώ περιμένετε...
Νευροπαθητικός πόνος: αίτια, συμπτώματα, διάγνωση, θεραπεία PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 24 Απρίλιος 2012 18:26

Γράφει: Μανώλης Δερμιτζάκης, Νευρολόγος

 

Ο νευροπαθητικός πόνος είναι ουσιαστικά ένα σύμπτωμα (και όχι νόσος) που εμφανίζεται σε διάφορες παθολογικές καταστάσεις. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως τον πόνο που εμφανίζεται ως συνέπεια μιας βλάβης ή πάθησης των νεύρων του σώματος ή του κεντρικού νευρικού συστήματος (του εγκεφάλου ή του νωτιαίου μυελού δηλαδή).
Οι παθολογικές καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν αυτό το είδος του πόνου είναι πολλές ξεκινώντας από πιέσεις στις ρίζες των νεύρων στα άνω ή κάτω άκρα, από δισκοκήλες στην σπονδυλική στήλη, το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα, οι λοιμώξεις από τον ιό του έρπητα (συνήθως σε μεγάλη ηλικία και σχεδόν στο 100% των ασθενών), το AIDS (στο 30%), ο σακχαρώδης διαβήτης όταν υπάρχει πολλά χρόνια (στο 20 - 24%), ο αλκοολισμός, ο ερυθηματώδης Λύκος, η νόσος του Fabry (μια νόσος της παιδικής ηλικίας που προκαλεί στο 90% των ασθενών πόνο), η πορφυρία, χρόνιες φλεγμονώδης παθήσεις των νεύρων, η αμυλοείδωση, ο καρκίνος μπορεί να εκδηλωθεί με τέτοιου τύπου πόνο, όπως και μετά από χημειοθεραπεία με συγκεκριμένες ουσίες (ταξάνες, πλατίνες). Η νευραλγία του τριδύμου νεύρου θεωρείται επίσης νευροπαθητικός πόνος. Κεντρικής αιτιολογίας νευροπαθητικός πόνος μπορεί να εμφανιστεί μετά από ένα εγκεφαλικό σε συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, τον θάλαμο- ο πόνος αυτός θα εμφανιστεί στο αντίστοιχο άνω ή/και κάτω άκρο του ασθενούς. Υπολογίζεται ότι 1,6% με 8,2% του γενικού πληθυσμού έχουν νευροπαθητικό πόνο, αν και γενικά πιστεύεται ότι υποδιαγιγνώσκεται.
Τα συμπτώματα είναι συνήθως πόνος μαζί με μούδιασμα ή τσιμπήματα στην περιοχή που το νεύρο έχει υποστεί την βλάβη, αίσθηση σαν να περνάει ρεύμα, ή σαν να καίει η περιοχή (π.χ. η αίσθηση σαν να μας ακουμπάει τσουκνίδα), υπερβολική ευαισθησία στην περιοχή (π.χ. να ενοχλεί ακόμη και το σεντόνι- το φαινόμενο αυτό ονομάζεται υπεραισθησία), μειωμένη αντίληψη της αισθητικότητας (π.χ. σαν τα πέλματα να πατάνε σε άμμο ή σε βαμβάκι), αίσθηση σαν να είναι συνέχεια ζεστά ή κρύα τα άκρα ο ασθενής. Μπορεί επίσης το απλό ακούμπημα ή χάιδεμα στην περιοχή να είναι δυσάρεστο- το φαινόμενο αυτό ονομάζεται αλλοδυνία. Ο πόνος είναι αρκετά επίμονος και σαφώς επιφέρει μια επιδείνωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.
Η διάγνωση τίθεται από έμπειρους γιατρούς που ασχολούνται με άλγος (πόνο) κυρίως νευρολόγους, αναισθησιολόγους, νευροχειρουργούς. Εκτός από εξειδικευμένες εργαστηριακές εξετάσεις αίματος και ούρων (π.χ. για τα επίπεδα της Βιταμίνης Β1 & Β12 ή για ρευματοειδείς παράγοντες ή κρυφό σάκχαρο), που μπορεί να χρειαστούν σε κάποιες περιπτώσεις, πιθανό να πρέπει ο νευρολόγος να κάνει νευροφυσιολογικό έλεγχο. Με τον νευροφυσιολογικό έλεγχο ο νευρολόγος μπορεί να μετρήσει την απάντηση των νεύρων σε ένα ερέθισμα (χρόνο, ύψος και ταχύτητα απάντηση) και να καταλάβει σε ποια κατάσταση βρίσκονται. Εάν υπάρχει υποψία από τον θεράποντα ιατρό ότι ο νευροπαθητικός πόνος είναι κεντρικής αιτιολογίας δηλαδή οφείλεται σε βλάβη των δομών του εγκεφάλου ή του Νωτιαίου Μυελού, μπορεί να χρειαστούν επιπλέον απεικονίσεις των δομών αυτών.
Η θεραπεία του νευροπαθητικού πόνου είναι δύσκολη, απαιτεί υπομονή από τον ασθενή και εμπιστοσύνη στον θεράποντα ιατρό μιας και είναι μια χρόνια κατάσταση στην οποία έχει συνηθίσει ο εγκέφαλος και θα χρειαστεί προσπάθεια και χρόνο να τροποποιηθεί. Εκτός των φαρμάκων ιδανικό θα ήταν εάν μπορούσε να προσφερθεί σ΄ αυτόν τον χρόνια πάσχοντα ασθενή και ψυχολογική στήριξη. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στον νευροπαθητικό πόνο είναι:

  • Αντικαταθλιπτικά: όπως τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (νορτριπτιλίνη, αμιτριπτιλίνη), η παροξετίνη, η δουλοξετίνη. Τα πρώτα πρέπει να χρησιμοποιούνται με επιφύλαξη στις μεγάλες ηλικίες, απαιτούν βραδεία τιτλοποίηση (άνοδο στην επιθυμητή δόση) και άρα ο χρόνος επίτευξης του επιθυμητού αποτελέσματος μπορεί να είναι μακρής.
  • Αντιεπιληπτικά: όπως η γκαμπαπεντίνη, η πρεγκαμπαλίνη, καρβαμαζεπίνη, η οξκαρβαμαζεπίνη και η λαμοτρυγίνη. Συνήθως και εδώ απαιτείται βραδεία τιτλοποίηση και η ζάλη και η υπνηλία είναι συχνές παρανέργειες για κάποια από αυτά τα φάρμακα.
  • Αναλγητικά: μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη ή κυρίως τα οπιούχα αναλγητικά (π.χ. τραμαδόλη, μορφίνη). Δοκιμάζεται η ενδοφλέβια έγχυση λιδοκαϊνης σε ασθενείς με μεγάλο πρόβλημα, μια πρακτική που απαιτεί όμως μεγάλη προσοχή.
  • Τοπικά αναλγητικά: όπως το αυτοκόλλητο καψαϊκίνης 8%, που τελευταία πήρε ένδειξη στην Ελλάδα και τοποθετείτε από πιστοποιημένο γιατρό στην περιοχή του πόνου για μια ώρα και δρα για 3-4 μήνες. Το αυτοκόλλητο αυτό μπορεί με αρκετή ασφάλεια για τον ασθενή να εφαρμοστεί στην περίπτωση που έχει αυτόν τον πόνο για τουλάχιστον 3 συνεχόμενους μήνες και δεν οφείλεται σε διαβητική νευροπάθεια. Επίσης δοκιμάζεται από διάφορους γιατρούς η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών με ή χωρίς αναλγητικά με αμφίβολα όμως αποτελέσματα.

Βέβαια πολύ συχνά η θεραπεία που θα απαιτηθεί θα είναι συνδυασμός των παραπάνω φαρμάκων.
Η δυσκολία της θεραπείας έγκειται στο ότι πολλές φορές δεν μπορεί να εξαληφθεί η αιτιολογία της υποκείμενης πάθησης που προκαλεί τον συγκεκριμένο πόνο. Επίσης πολλές φορές ο ασθενής, λόγω της χρονιότητας του πόνου, κάνει κατάχρηση παυσιπόνων ή/και έχει αντιδραστική κατάθλιψη. Λόγω επίσης της χρονιότητας του πόνου, ο εγκέφαλος πλέον δεν αντιλαμβάνεται τον πόνο ως σύμπτωμα αλλά ως νόσο και αυτό το γεγονός κάνει πιο δύσκολη την εκρίζωση του. Για αυτό επίσης πολλά φάρμακα δεν δρουν στην περιοχή του πόνου, αλλά επηρεάζουν υποδοχείς στο κεντρικό νευρικό σύστημα που έχουν σχέση με την κεντρική αντίληψη του πόνου.

 

Μανώλης Δερμιτζάκης
Νευρολόγος

http://neurology.dermitzaki.gr

 
Joomla SEO powered by JoomSEF

Τελευταία Νέα

Newsletter



Eγγραφείτε στο newsletter