Σταθερά ανοδική είναι η πορεία του καρκίνου του πνεύµονα στην Ελλάδα. Η καπνιστική συνήθεια έχει αναγάγει τη νόσο σε πρόβληµα δηµόσιας υγείας µε ενδηµικές διαστάσεις. Η προσέλευση των περιστατικών στις Ογκολογικές Κλινικές των ∆ηµοσίων Νοσοκοµείων είναι ιδιαίτερα αυξηµένη τον τελευταίο χρόνο, και λόγω της οικονοµικής ύφεσης. Εκτιµάται ότι στην Ογκολογική Κλινική του Νοσοκοµείου «H Σωτηρία» τα περιστατικά έχουν αυξηθεί κατά 25%-30%. Πάσχοντες οι οποίοι επέλεγαν στο παρελθόν κάποιο Ιδιωτικό Νοσηλευτήριο για τη θεραπεία τους, σήµερα κατευθύνονται στα ∆ηµόσια Νοσοκοµεία. Επίσης, σηµαντικό είναι το ποσοστό των ασθενών, που παρότι έχουν ήδη ξεκινήσει τη θεραπεία τους σε κάποιο Ιδιωτικό Κέντρο, «χτυπούν» την πόρτα των Μονάδων του ΕΣΥ.
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ αποτελεί µια σύγχρονη επιδηµία. Περισσότεροι από 1,5 εκατοµµύριο πάσχοντες διαγιγνώσκονται ετησίως σε παγκόσµιο επίπεδο, ενώ στη χώρα µας καταγράφονται 7.000 θάνατοι από τη νόσο – την πρώτη αιτία θανάτου από καρκίνο στους άνδρες. Την τελευταία δεκαετία όµως, οι γυναίκες συναγωνίζονται επικίνδυνα το «ισχυρό φύλο» στο κάπνισµα, γεγονός το οποίο οδηγεί τον καρκίνο του πνεύµονα στην πρώτη αιτία θανάτου και γι' αυτές, ξεπερνώντας τον καρκίνο του µαστού.
Τα παραπάνω επισήµαναν ο Αν. Καθηγητής Παθολογίας-Ογκολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών, ∆ιευθυντής της Ογκολογικής Μονάδας του Νοσοκοµείου «Η Σωτηρία» κ. Κωνσταντίνος Νικ. Συρίγος και η Πνευµονολόγος, Επιστηµονική Συνεργάτηςτης Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών κ. Παρασκευή Μπούρα, σε συνέντευξηΤύπου που πραγµατοποιήθηκε µε αφορµή τηδιοργάνωση του 2ου ∆ιεθνούς Συνεδρίου για τον Καρκίνο του Πνεύµονα «Από τo Εργαστήριο στην Κλινική Πράξη» (3 – 4 Φεβρουαρίου, ξενοδοχείο HILTON).

Με την πάροδο του χρόνου η επιβίωση των ασθενών µε Καρκίνο του Πνεύµονα έχει ελάχιστα βελτιωθεί και φαίνεται ότι τα συνήθη χηµειοθεραπευτικά φάρµακα έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους στην αντιµετώπιση της νόσου.
Την τελευταία διετία έχουν αναπτυχθεί τρεις διαφορετικές στρατηγικές προσέγγισης και θεραπείας του Καρκίνου του Πνεύµονα, µε πολύ ελπιδοφόρα αποτελέσµατα έως σήµερα:

Έχει διαπιστωθεί ότι µετά την ολοκλήρωση της κλασσικής χηµειοθεραπείας, όσοι ασθενείς είχαν έναν ικανοποιητικό έλεγχο της νόσου τους, µπορούν να συνεχίσουν να λαµβάνουν κάποιον βιολογικό παράγοντα, ώστε µε ελάχιστη τοξικότητα να επιµηκύνουν το θετικό αποτέλεσµα της χηµειοθεραπείας και να καθυστερήσουν την εµφάνιση κάποιας υποτροπής ή νέας µετάστασης. Τρία φάρµακα, µέχρι στιγµής έχουν µε επιτυχία ολοκληρώσει τις κλινικές µελέτες και µπορούν να χρησιµοποιηθούν για αυτό το σκοπό. Ηpemetrexed και το bevacizumab χορηγούνται ενδοφλέβια, κάθε µήνα, ενώ το erlotinib είναι χάπι που λαµβάνεται καθηµερινά. Η χορήγησή τους έχει αποδειχθεί ότι καθυστερεί την επιδείνωση της νόσου για αρκετούς µήνες. Αν και η τοξικότητά τους είναι πολύ λιγότερη απότην κλασσική χηµειοθεραπεία, δεν είναι άµοιρα τοξικότητας (κυρίως υπέρταση, εξάνθηµα κλπ) και πρέπει να δίνονται µόνο από εξειδκευµένα ογκολογικά κέντρα.

Με τον όρο αυτό περιγράφεται µια νέα γενιά φαρµάκων, που δεν είναι απλώς κυτταροτοξικά, όπως η κλασσική χηµειοθεραπεία, αλλά στοχεύουν σε συγκεκριµένα βιολογικά µονοπάτια της καρκινογένεσης, όπως τα νεόπλαστα αγγεία που τροφοδοτούν τον καρκίνο, αυξητικοί παράγοντες των νεοπλασµατικών κυττάρων, µονοπάτια επιδιόρθωσης του DNA των καρκινικών κυττάρων κ.ά. Με τον τρόπο αυτό έχουν εκλεκτική δράση, σέβονται τα υγιή κύτταρα του οργανισµού και εποµένως εµφανίζουν λιγότερη τοξικότητα.

Ορισµένα λεγόµενα «βιολογικά» φάρµακα ήδη χρησιµοποιούνται και µάλιστα ως πρώτη επιλογή, µε αποτελέσµατα καλύτερα από την κλασσική  χηµειοθεραπεία, ενώ πολλά νέα µόρια βρίσκονται στα τελευταία στάδια των κλινικών µελετών και αναµένεται να προστεθούν στη θεραπευτική φαρέτρα των γιατρών µέσα στα επόµενα δύο χρόνια. Αναµένεται ότι η εφαρµογή τους θα επιµηκύνει σηµαντικά το προσδόκιµο επιβίωσης των ασθενών µε Καρκίνο του Πνεύµονα.

Η ιδανική προσέγγιση θα ήταν να χορηγούν οι γιατροί διαφορετική θεραπεία σε κάθε ασθενή, ανάλογα µε τα µοριακά χαρακτηριστικά του όγκου του. «Όσο φιλόδοξο κι αν ακούγεται», σηµειώνει ο κ. Συρίγος, «για ορισµένες, µικρές υποοµάδες ασθενών µε Καρκίνο του Πνεύµονα, αυτό µοιάζει πολύ κοντινό. Η διαπίστωση αυτή -προσθέτει- δηµιουργεί αυξηµένες ανάγκες στη διάγνωση της νόσου.
«Η ιστολογική εξέταση δεν είναι πλέον αρκετή και απαραίτητα πρέπει να συνοδεύεται και από µοριακή και γενετική ανάλυση του όγκου, ώστε να αποφασιστεί η πλέον ενδεδειγµένη θεραπεία. Βεβαίως αυτό απαιτεί εκσυγχρονισµό των αντίστοιχων εργαστηρίων και επανεκπαίδευση του προσωπικού τους. Μοριακοί βιολόγοι και παθολογοανατόµοι θα συζητήσουν όλα αυτά τα θέµατα και θα θέσουν τις προτεραιότητες, δεδοµένου ότι πρόκειται για ακριβές εξετάσεις, που αφορούν µικρό αριθµό ασθενών».