Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας τελειοποιεί με γοργούς ρυθμούς τις πρωτοποριακές αντλίες ινσουλίνης, ανοίγοντας, παράλληλα, νέους ορίζοντες στην ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ασθενών με νεανικό διαβήτη (τύπου Ι).

Η νέα τεχνολογία, που αναπτύχθηκε από την εταιρία υψηλής τεχνολογίας Medtronic, εφοδιάζει τις αντλίες με έναν μικρο-αισθητήρα, ο οποίος καταγράφει συνεχώς και με ακρίβεια τις τιμές της γλυκόζης στο αίμα. Με τον τρόπο αυτόν η αντλία εκκρίνει ινσουλίνη μόνο όταν είναι απαραίτητο, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής του διαβητικού και απαλλάσσοντάς τον από την καθημερινή ταλαιπωρία των ενέσεων και του κινδύνου εμφάνισης υπογλυκαιμίας.

Τα εντυπωσιακά αυτά στοιχεία προκύπτουν από τη μεγάλη διεθνή, πολυκεντρική μελέτη STAR 3, που διεξήχθη σε 30 διαβητολογικά κέντρα στις ΗΠΑ και τον Καναδά και διήρκεσε πάνω από 1 χρόνο, τα αποτελέσματα της οποίας ανακοινώθηκαν αυτή την εβδομάδα στο Παγκόσμιο Συνέδριο της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας στο Orlando των ΗΠΑ. Η μελέτη κατέδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι η συνεχής παρακολούθηση του σακχάρου μέσω αυτών των συσκευών αποτελεί τον καλύτερο τρόπο ελέγχου της νόσου του σακχαρώδη διαβήτη. Τα νέα δεδομένα, μάλιστα, είναι τόσο σημαντικά, ώστε κατά την ίδια την ημέρα ανακοίνωσής τους αναρτήθηκε σχετική προδημοσίευση στο δικτυακό τόπο του εγκυρότερου ιατρικού περιοδικού στον κόσμο, του New England Journal of Medicine.

Επιπλέον, η χρήση της νέας ειδικής αντλίας ανιχνευτών γλυκόζης στους ενήλικες μειώνει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα κατά πολύ περισσότερο σε σχέση με την κλασική μέθοδο των αλλεπάλληλων καθημερινών ενέσεων, χωρίς να αυξάνει τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Η αντλία, μάλιστα, αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική μεταξύ των ασθενών από 19 ετών και άνω.

Όπως είναι γνωστό, ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μεταβολική ασθένεια η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και από διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης, των λιπιδίων και των πρωτεϊνών, είτε ως αποτέλεσμα ελαττωμένης έκκρισης ινσουλίνης (διαβήτης τύπου Ι), είτε λόγω ελάττωσης της ευαισθησίας των κυττάρων του σώματος στην ινσουλίνη (διαβήτης τύπου ΙΙ). Η ινσουλίνη είναι ορμόνη η οποία εκκρίνεται από το πάγκρεας και είναι απαραίτητη για τη μεταφορά της γλυκόζης που λαμβάνεται από τις τροφές μέσα στα κύτταρα. Όταν το πάγκρεας δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη, ή η ινσουλίνη που παράγει δε δρα σωστά, τότε η γλυκόζη που λαμβάνεται από τις τροφές δεν εισέρχεται στα κύτταρα, ώστε να έχουν την απαραίτητη ενέργεια για τη λειτουργία τους, και παραμένει στο αίμα, με αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων της και, άρα, την εκδήλωση της νόσου.

Οι αντλίες ινσουλίνης, και, γενικά, τα συστήματα συνεχούς παρακολούθησης του σακχάρου αίματος, αποτελούν τεχνολογικές θεραπείες που έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν ασθενείς με διαβήτη τύπου Ι να πετύχουν ικανοποιητικό έλεγχο του σακχάρου τους. Οι νέας τεχνολογίας συσκευές ανιχνευτών γλυκόζης ενσωματώνουν τόσο τη μέθοδο της αντλίας, όσο και τη μέθοδο των ενέσεων σε ένα σύστημα και επιτρέπουν, έτσι, στους ασθενείς και τους ιατρούς να παρακολουθούν τη θεραπεία και την ανταπόκριση του αρρώστου σε αυτήν μέσω ενός ειδικού λογισμικού από το διαδίκτυο.

Οι συσκευές αυτές αποτελούνται από ένα διαδερμικό ανιχνευτή γλυκόζης μιας χρήσεως, ο οποίος συνδέεται με έναν πομπό και ένα δέκτη. Στο δέκτη υπάρχει οθόνη που εμφανίζει τις τιμές του σακχάρου, οι οποίες μετρώνται κάθε 1 – 5 λεπτά, μαζί με τη γραφική τους παράσταση, καθώς και βέλη που δείχνουν την κατεύθυνση και το ρυθμό αλλαγής των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα. Αυτού του τύπου οι αντλίες διαθέτουν, μάλιστα, ρυθμιζόμενα σήματα συναγερμού (alarms) προκειμένου να ειδοποιούν για τα υψηλά ή χαμηλά επίπεδα σακχάρου.

Οι δέκτες συνεχούς ελέγχου του σακχάρου διατίθενται τόσο ξεχωριστά, όσο και ενσωματωμένοι σε αντλίες ινσουλίνης. Οι αντλίες που έχουν τη διπλή χρησιμότητα του δέκτη συνεχούς γλυκαιμικού ελέγχου ονομάζονται αντλίες ανιχνευτών σακχάρου. Ωστόσο, ο ανιχνευτής σακχάρου και η αντλία ινσουλίνης δεν ενσωματώνονται λειτουργικά και, έτσι, ο ασθενής πρέπει να ερμηνεύει τις συνεχείς μετρήσεις των τιμών του σακχάρου και να ρυθμίζει ο ίδιος την παροχή ινσουλίνης από την αντλία προκειμένου να τηρεί τα επίπεδα του σακχάρου του εντός των επιθυμητών ορίων.