Νέοι Ορίζοντες στην Αντιμετώπιση Όγκων του Εγκεφάλου
Γράφει: Γιώργος Πισσάκας, Διευθυντής του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα»
Το γλοιοβλάστωμα (ΓΒΜ) είναι ο πιο συχνός και επιθετικός τύπος του πρωτοπαθούς καρκίνου του εγκεφάλου, που ονομάζεται γλοίωμα. Συνήθως εντοπίζεται στα ημισφαίρια του εγκεφάλου και μπορεί να διηθεί μικροσκοπικά μεγάλες περιοχές του εγκεφάλου, ενώ σπάνει κάνει μεταστάσεις.
Κάθε χρόνο περίπου 13.000 Ευρωπαίοι διαγιγνώσκονται με γλοιοβλάστωμα και η πρόγνωση στα περισσότερα περιστατικά, ειδικά στις περιπτώσεις υποτροπής ή εξελισσόμενου γλοιοβλαστώματος, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Τα αίτια εμφάνισης του γλοιοβλαστώματος είναι άγνωστα, αν και έχει παρατηρηθεί πως οικογένειες που φέρουν μια πολύ σπάνια διαταραχή, το σύνδρομο Li- Fraumeni, εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά εμφάνισης γλοιοβλαστώματος
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, η έκθεση σε ακτινοβολία (π.χ. προηγούμενη ακτινοθεραπεία στο κεφάλι) μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης του γλοιοβλαστώματος. Το γλοιοβλάστωμα μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αν και ο μέσος όρος των ασθενών που διαγιγνώσκεται ότι πάσχουν από τη νόσο είναι 64 ετών.
Πώς εκδηλώνεται
Τα συμπτώματα αυτής της μορφής κακοήθειας περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, εμέτους, επιληπτικές κρίσεις, ενώ ανάλογα με την περιοχή που εμφανίζεται ο όγκος παρατηρούνται πάρεση, προβλήματα στην όραση, αλλαγές στη συμπεριφορά και την προσωπικότητα του ασθενούς κλπ, ενώ το πιο συχνό σύμπτωμα είναι η αυξημένη ενδοκράνια πίεση.
Η αντιμετώπιση του γλοιοβλαστώματος
Η επιλογή της κατάλληλης θεραπείας για την αντιμετώπιση του γλοιοβλαστώματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως από τη θέση και το μέγεθος του όγκου, αλλά και από τη συνολική κατάσταση της υγείας του ασθενούς σε συνδυασμό με την ηλικία του.
- Η χειρουργική επέμβαση συνιστάται όταν ο όγκος είναι σε σημείο απ' όπου μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά χωρίς να υπάρχει κίνδυνος μόνιμης βλάβης.
- Η ακτινοθεραπεία συνιστάται πάντα μετά τη χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να ελεγχθεί η ανάπτυξη του όγκου, εφόσον η φυσική κατάσταση του ασθενούς το επιτρέπει.
- Τα τελευταία χρόνια, ο συνδυασμός χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας είναι η κλασσική θεραπευτική επιλογή για το γλοιοβλάστωμα, με κύριο πλεονέκτημα τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλά και μεγαλύτερη τοξικότητα, κυρίως αιματολογική.
Η βιολογική θεραπεία
Το ενδιαφέρον των επιστημόνων είναι πλέον στραμμένο στις βιολογικές θεραπείες (αντισώματα που έχουν συγκεκριμένους στόχους), όχι μόνον εξαιτίας των σημαντικών αποτελεσμάτων που έχουν επιδείξει στην επιβίωςη ασθενών με επιθετικές μορφές καρκίνου, αλλά και γιατί φαίνεται ότι βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών, περιορίζοντας τις παρενέργειες.
Συγκεκριμένα, η μπεβασιζουμάμπη είναι ένα αντίσωμα που δεσμεύει και αναστέλλει τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα VEGF. O VEGF διαδραματίζει βασικό ρόλο στην αγγειογένεση του όγκου – μια σημαντική διαδικασία ανάπτυξης και διατήρησης των αιμοφόρων αγγείων, που είναι απαραίτητη για την αύξηση του όγκου και την εξάπλωσή του σε άλλα σημεία του σώματος (μετάσταση).
Το γλοιοβλάστωμα έχει τα υψηλότερα επίπεδα VEGF από οποιονδήποτε άλλον συμπαγή όγκο, οπότε η μπεβασιζουμάμπη μπορεί – σύμφωνα με διεθνείς κλινικές μελέτες – να παρέχει σημαντικά οφέλη σε ασθενείς με υποτροπιάζον ή εξελισσόμενο γλοιοβλάστωμα.
Τα αποτελέσματα από τη χρήση της βιολογική θεραπείας με μπεβασιζουμάμπη επιβεβαιώνονται από πλήθος μελετών. Η τελευταία κλινική μελέτη BRAIN, που συμπεριέλαβε 167 ασθενείς με υποτροπή γλοιοβλαστώματος μετά την αρχική θεραπεία, έδειξε τα εξής:
- Με τη χορήγηση της μπεβασιζουμάμπης στους έξι μήνες, τουλάχιστον οι μισοί (42,6%) από τους ασθενείς που έλαβαν μονοθεραπεία με μπεβασιζουμάμπη σημείωσαν επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου τους. Όταν η μπεβασιζουμάμπη συνδυάστηκε με τον παράγοντα ιρινοτεκάνη, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 50,3%.
- Στη μελέτη, σχεδόν ένα τρίτο (28%) των ασθενών ανταποκρίθηκαν στη μονοθεραπεία με μπεβασιζουμάμπη, δηλαδή το μέγεθος του όγκου τους μειώθηκε κατά τουλάχιστον 50%. Το ίδιο ποσοστό αυξήθηκε σε 38% όταν η μπεβασιζουμάμπη χορηγήθηκε σε συνδυασμό με ιρινοτεκάνη.
- Οι ασθενείς που έλαβαν μπεβασιζουμάμπη μόνο είχαν διάμεση συνολική επιβίωση 9,2 μήνες, έναντι 8,7 μηνών για τους ασθενείς που έλαβαν μπεβασιζουμάμπη σε συνδυασμό με ιρινοτεκάνη.
- Η πλειονότητα των ασθενών που είχαν αντικειμενική ανταπόκριση ή ήταν εν ζωή και χωρίς εξέλιξη της νόσου στις 24 εβδομάδες της μελέτης, είχαν βελτιωμένη ή σταθερή νευρογνωστική λειτουργία, σε σύγκριση με την έναρξη της μελέτης.
Ιδιαίτερα ενθαρρυντικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι η πλειονότητα των ασθενών που έλαβαν μπεβασιζουμάμπη, δεν χρησιμοποίησαν κορτικοστεροειδή φάρμακα μετά την έναρξη της θεραπείας της μελέτης ή τα χρησιμοποίησαν σε πολύ μειωμένη δόση.
Από: Ιατρικό Περιοδικό "Popular Medicine"
Συντακτική ομάδα
Από την Συντακτική Ομάδα του dromostherapeia.gr
Τελευταία άρθρα από τον/την Συντακτική ομάδα
- Βαρύ τίμημα από τα πολεμικα τραύματα πληρώνει η Ελλάδα παρότι δεν βρίσκεται σε πόλεμο
- Νέα μέθοδος αντιμετωπίζει ριζικά τη χρόνια ρινόρροια
- Προβλήματα και στην ακοή προκαλεί η COVID-19
- Αυχεναλγία και οσφυαλγία σε νέους αθλητές
- 9 συμβουλές που κάνουν τις δουλειές του σπιτιού πολύ πιο εύκολες στα άτομα με ρευματικό νόσημα
