Το (ρήμα) Θέλω, ο Συντονισμός και η Ασθένεια στην καθημερινή ζωή

Aν θέλετε να ανακαλύψετε τα μυστικά του Σύμπαντος πρέπει να σκέφτεστε με όρους Ενέργειας, Συχνότητας και Δόνησης.
NikolaTesla

«Είσαι μια όψη του σύμπαντος, με τον ίδιο τρόπο που ένα κύμα είναι μια όψη του ωκεανού». –Alan Watts


Το ρήμα Θέλω

Ετυμολογικά η σημασία του ρήματος θέλω είναι: έχω την επιθυμία να αποκτήσω ή να κάνω κάτι, επιδιώκω ή απαιτώ, χρειάζομαι, έχω την ανάγκη ενός πράγματος.

Το θέλω είναι από τα πιο χρησιμοποιούμενα ρήματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν κρυφά η φανερά τα ίδια περίπου πράγματα. Βασικά θέλουν την ενέργεια που δίνει η απόκτηση δύναμης στις διάφορες μορφές της (χρήμα η δόξα η εξουσία), όσο πιο πολύ δύναμη μπορούν και όσο πιο γρήγορα γίνεται. Στον τομέα της δόξας π.χ.πολλοί θέλουν να γίνουν κατευθείαν διάσημοι και να έχουν ένα μεγάλο κύκλο ανθρώπων ολόγυρα τους-κυρίως οι νέοι άνθρωποι. Άλλοι κυνηγούν θέσεις εξουσίας σε όλους τους χώρους και οτιδήποτε μπορεί να τους δώσει κύρος(άλλος τρόπος να παίρνει κάποιος ενέργεια-κυρίως από την συμπεριφορά των άλλων). Όλοι τρελαίνονται για τα λεφτά που τα θέλουν εδώ και τώρα. Iσχύει επίσης ότι όσο πιο άδειος ενεργειακά νοιώθει κάποιος μέσα του τόσο πιο πολύ και πιο βίαια αναζητά την ενέργεια αυτή από το εξωτερικό περιβάλλον.

Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ και να ρωτήσουμε γιατί οι άνθρωποι θέλουν δύναμη τόσο παθιασμένα; Πολύ απλά όσο πιο δυνατός είναι κάποιος τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχει να αναπαράγει το γεννητικό του υλικό αφ ενός και αφετέρου τόσο πιο πολύ νοιώθει ότι αξίζει να αγαπηθεί εκεί που του έχει λείψει και το χρειάζεται.

Πολλοί όμως-αν όχι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν, ονειρεύονται και κυνηγούν όλα αυτά τα πράγματα, ζουν και θα συνεχίσουν να ζουν, μια ζωή που απέχει κατά πολύ από αυτά που θέλουν, μια ζωή μέσα στην βιοπάλη,την μιζέρια την φτώχεια και την αρρώστια, χωρίς να καταλαβαίνουν όμως τι τους φταίει. Ο συνήθης ένοχος που κατηγορούνε είναι πάντα έξω από αυτούς και είναι κάποιο πρόσωπο, κάποια κατάσταση, κάποια ατυχία που είχαν κλπ.

Όπως όμως έχω πει σε προηγούμενο άρθρο μου-επαναλαμβάνουν ένα μοτίβο και ένα ρόλο που έχουν μάθει να παίζουν από μικροί,που τους αρρωσταίνει αλλά δεν τον αποχωρίζονται με τίποτα, ενώ ταυτόχρονα αγαπούν,μισούν, λατρεύουν η απεχθάνονται διάφορα πρόσωπα η καταστάσεις που είναι όλα προβολές του εαυτού τους.

Δυστυχώς μόνο όταν κάποιος αναπτύσσεται ενεργειακά -με οποιοδήποτε τρόπο-και αποκτά φώτιση δηλαδή όσο "καθαρίζουμε από τις τοξίνες" και ανεβαίνει το "επίπεδο δόνησης μας-το συνολικό φάσμα συχνοτήτων του οργανισμού" τόσο αποκτούμε αυτογνωσία και κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι αφενός δεν υπάρχει τύχη και αφετέρου οτιδήποτε έχει συμβεί στη ζωή μας καλό η κακό το έχουμε καλέσει εμείς για κάποιο λόγο. Είμαστε δηλαδή μόνο εμείς οι ηθοποιοί και σκηνοθέτες της ζωής μας. Επίσης τότε ανακαλύπτουμε χαρίσματα και δυνάμεις που δεν ξέραμε ότι τα είχαμε και τόσο πιο ελεύθεροι,αυτάρκεις και υγιείς γινόμαστε.

Αντί να αναζητούμε λοιπόν τον συνήθη ένοχο εκτός από εμάς, θα έπρεπε να τον αναζητούμε εντός μας. Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που τορπιλίζουμε συνέχεια τις προσπάθειες μας -οι άλλοι είναι ένας καθρέφτης και μας φέρονται όπως -έχουμε μάθει -να φερόμαστε εμείς στον εαυτό μας.

Tέλος τις ασυνείδητες αυτές συγκρούσεις που μας κρατούν καθηλωμένους είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο για ένα άνθρωπο χωρίς φώτιση να τις προσδιορίσει, χωρίς βοήθεια από κάποιον που έχει αυτογνωσία και ξέρει τεχνικές. Μπορεί όμως να υποψιάζεται ότι κάτι τρέχει με τον εαυτό του και αν έχει τη θέληση να αντέξει τις δοκιμασίες και να μην το βάλει στα πόδια- για να αποκτήσει φώτιση και αυτογνωσία - να μεταμορφώσει την ζωή του.

Υπάρχει όμως κάποιος γρήγορος τρόπος να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι εμείς τορπιλίζουμε τον εαυτό μας συνέχεια και καλούμε την αποτυχία και την αρρώστια;

Xρησιμοποιώντας το ρήμα θέλω

Σήμερα λοιπόν θα πω για μια πολύ απλή μέθοδο που έχω χρησιμοποιήσει σε ασθενείς η οποία βοηθάει να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τα παιχνίδια που παίζουμε στον εαυτό μας και δουλεύει γι' αυτούς που θέλουν πραγματικά να προχωρήσουν στη ζωή τους και όχι να ζουν προβάλλοντας συνέχεια τις συγκρούσεις τους σε πράγματα, άτομα και καταστάσεις γύρω τους.

Η τεχνική είναι πολύ απλή: Βάζουμε το ρήμα θέλω σε οτιδήποτε λέμε και κάνουμε στη ζωή μας-ακόμα κι αν προκύπτουν ακατανόητες καταστάσεις και απόψεις.

Περιστατικό

Θα φέρω μόνο ένα παράδειγμα (υπάρχουν πολλά) απο μια περίπτωση που είχα δει παλιά-(όνομα και περίπτωση έχουν ελαφρά αλλαχτεί χωρίς αλλοίωση της ουσίας) για να γίνει κατανοητό τι εννοώ:


Ο A. 46 ετών είχε έρθει σε μένα για μια αυτοάνοση πάθηση που τον δυσκόλευε στην καθημερινότητα του από 10ετία (αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα). Τον παρακολουθούσε ρευματολόγος -έπαιρνε χάπια και έκανε ενέσεις -χωρίς όμως ιδιαίτερη βελτίωση. Ήθελε να δοκιμάσει και αντιμετώπιση με βιοσυντονισμό και εναλλακτικές θεραπείες. Πονούσε πολύ -στην πλάτη κυρίως- και κάποιες φορές δεν μπορούσε να πάει πουθενά. Τα παυσίπονα τον ανακούφιζαν προσωρινά. Ήταν χωρισμένος-2 παιδιά που ζούσαν με την πρώην γυναίκα του- και αυτός συζούσε με μια άλλη συνομήλικη του γυναίκα -χωρίς παιδιά- που τον φρόντιζε. Ψυχολογικά στην παιδική ηλικία υπήρχε κακοποίηση από τον πατέρα και σχετική αδιαφορία από τη μητέρα- που προτιμούσε τον μικρότερο αδερφό του- υπήρχαν πολλές συγκρούσεις και πολύς θυμός για τους γονείς, τους οποίους έλεγε ότι τους κουβαλούσε στην πλάτη και ένοιωθε αδικημένος απο αυτούς. Έκανε ελεύθερο επάγγελμα -όχι ιδιαίτερα πετυχημένος-προσπαθούσε όμως συνέχεια -με πολύ άγχος- να τα βγάζει πέρα στις υποχρεώσεις του γιατί ήταν πολύ ευσυνείδητος. Στήριζε εκτός απ'ο την σύντροφο του,τους γονείς του, τα παιδιά του, κοντινούς και μακρινούς συγγενείς ακόμα και συναδέλφους που του ζητούσαν συνέχεια χάρες, παραμελώντας τον εαυτό του. Όταν πονούσε πολύ δυσκολευόταν στην κίνηση, καθυστερούσε, και δεν ήταν εύκολο πράγμα να ανταποκριθεί σε όλα αυτά, πράγμα που τον γέμιζε άγχος, θλίψη και απογοήτευση. Συνέχεια έλεγε ότι όσο και να προσπαθούσε τώρα πια δεν μπορούσε να στεριώσει τίποτα, δεν καταλάβαινε όμως τι του φταίει. Ενθουσιαζότανε με άτομα και καταστάσεις στην αρχή αλλά απογοητευόταν γρήγορα και διέλυε την σχέση. Σκέφτοταν ότι πλέον με την ασθένεια του δεν άξιζε τίποτα, ένοιωθε ένοχος, ένοιωθε ότι οι άλλοι δεν τον θέλουν, θα τον εγκαταλείψουν και δεν ήξερε τι να κάνει-σκεφτόταν συνέχεια αν γινόταν αυτό, αν γινόταν το άλλο δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα,δεν ήμουν τυχερός κλπ.Μέσα του κατηγορούσε τους πάντες και τα πάντα και όταν σταματούσε αυτό κατηγορούσε αυτόν τον ίδιο. Κάποιες προσπάθειες παλιά για ψυχοθεραπεία απέτυχαν επειδή αυτός έφευγε μετά από λίγο. Ξεκίνησε θεραπεία με βιοσυντονισμό (παράλληλα έπαιρνε και τα φάρμακα του ρευματολόγου-όπως τον συμβούλεψα να κάνει όταν με ρώτησε) και αποτοξίνωση από πολλά συμπεριλαμβανομένων βαρέων μετάλλων/ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, συγκεκριμένους μικροοργανισμούς που ανιχνεύτηκαν, γεωπαθητικά φορτία, ρυθμιστικά και αποτοξινωτικά προγράμματα με φορητές συσκευές κλπ. Επίσης ξεκίνησε διατροφή και άλλες εναλλακτικές θεραπείες (ανθοϊάματα Bach, βότανα, φωτοθεραπεία, πιέσεις μεσημβρινών, ασκήσεις κλπ) όσο όμως καθάριζε και έπαιρνε ενέργεια τόσο πιο έντονος γινόταν ο πόνος, η τυφλή οργή και οι αυτομομφές του. Του εξήγησα ότι αυτό είναι αναμενόμενο-λέγεται θεραπευτική επιδείνωση- και τον συμβούλεψα επιπλέον αφ' ενός να κάνει υπομονή και αφετέρου να προσθέσει το ρήμα θέλω κάθε φορά που μιλούσε για κακοτυχία και αδυναμία να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Στην αρχή ήταν γεμάτος θυμό και δεν το δεχότανε σιγά-σιγά όμως άρχισε να το εφαρμόζει. Κάθε φορά που έλεγε δεν μπορώ να ανταπεξέλθω είμαι άτυχος γιατί μου έτυχε το α η το β π.χ.τον έβαζα και έλεγε μετά: Θέλω να μην μπορώ να ανταπεξέλθω και θέλω να είμαι άτυχος γιατί μου έτυχε το α η το β περιστατικό. Πέρασε καιρός μέχρι να αρχίσει να το δέχεται σιγά-σιγά όμως όσο έλεγε το θέλω να.... άρχισε να καταλαβαίνει ότι το θέλω με το α η το β περιστατικό δεν κολλάνε καθόλου και ότι τελικά αυτά που έλεγε ότι του έτυχαν (το α και το β περιστατικό δηλαδή) τα έφερε ο ίδιος για να έχει μια δικαιολογία γιατί για κάποιον λόγο ήθελε να αποτυχαίνει. Άρχισε να λέει τότε από μόνος του με εμφανή απορία:θέλω να αποτυχαίνω για κάποιο λόγο και χρησιμοποιώ το α η το β περιστατικό σαν δικαιολογία; Άρχισε λοιπόν να ρωτάει τότε γιατί; πώς είναι δυνατόν να θέλω να μην μπορώ να ανταπεξέλθω πως είναι δυνατόν να θέλω να είμαι άτυχος; Γέμισε απορίες και ευτυχώς γι αυτόν δεν ήταν από τους ανθρώπους που τα παρατάνε και τα θάβουνε. Όταν έκρινα ότι ήταν έτοιμος, τον έστειλα σε ένα γνωστό μου αξιόπιστο ψυχοθεραπευτή ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης.

Η ανάλυση του έβγαλε τελικά ότι παρότι είναι αρκετά ανεξάρτητος έχει μια πλευρά που ζει στο παρελθόν, έχει φορτωθεί "ένα πατέρα"-και τον καθένα που λειτουργεί σαν υποκατάστατο του στην πλάτη του-τον κουβαλάει, και επειδή του έλειψε η αγάπη από αυτόν νοιώθει πολύ ένοχος (ουσιαστικά για την οργή που έχει) απέναντι του. Θέλει όμως ταυτόχρονα να τον ξεφορτωθεί και να ασχοληθεί με τον εαυτό του και το τι θα ήθελε πραγματικά να κάνει στην ζωή του. Ταυτόχρονα ήθελε να μην προκαλέσει κακό με την την οργή του (όπως αυτός φανταζότανε ότι θα συμβεί αν δείξει τον θυμό του, που τον γέμιζε ενοχές), έτσι τιμωρούσε τον εαυτό του με την ασθένεια του, κάνοντας τον ουσιαστικά ανίκανο να κάνει κακό – ενώ ταυτόχρονα ως άρρωστος έπαιρνε αγάπη και φροντίδα από το υποκατάστατο της μητέρας (η γυναίκα που τον φρόντιζε)-που του είχε λείψει. Η ασθένεια έπαιζε λοιπόν αυτόν τον ρόλο/ο οργανισμός/βαθύτερος εαυτός του έκανε αυτό που δεν μπορούσε να κάνει αυτός στην πραγματικότητα- να ελαφρύνει τον εαυτό του από τα βάρη που είχε μόνος του δημιουργήσει, ταυτόχρονα από τις ενοχές που είχε, ενώ παράλληλα έπαιρνε αγάπη και ενδιαφέρον. Να το επαναλάβουμε εδώ η αρρώστεια ήταν ο καταλύτης στην σύγκρουση ανάμεσα στο θέλω να ξεφορτωθώ (από την πλάτη μου) όλους αυτούς που μου έχουν φορτωθεί (υποκατάστατα των γονιών/πατέρα), τις ενοχές που ένοιωθε γι αυτό, και ταυτόχρονα να έχει αγάπη, προσοχή και φροντίδα. Έτσι δεν ήταν τυχαίο ούτε το είδος της ασθένειας που είχε, ούτε οτι πονούσε βασικά στην πλάτη-το μέρος του σώματος που για δεκαετίες,όπως αυτός το φανταζότανε βέβαια- έπρεπε να είναι δυνατό για να αντέχει να κουβαλάει όλους αυτούς.

Του πήρε καιρό μέχρι να αρχίσει να καταλαβαίνει τι γίνεται μέσα του όταν όμως τα κατάλαβε αυτά πήρε αποφάσεις, η κατάσταση του βελτιώθηκε πολύ, βρήκε τρόπο να εκτονώσει την οργή του, συνέχισε τον βιοσυντονισμό με φορητή πλέον συσκευή, άλλαξε την διατροφή του μόνιμα, έκανε τις ασκήσεις που του έδειξα, φυσικοθεραπεία, γιόγκα, βότανα, φωτοθεραπεία, ανθοιάματα Bach κλπ. Ο πόνος ελαττώθηκε πάρα πολύ ενώ ο ίδιος ένοιωθε πολύ πιο ελεύθερος και καλύτερα.

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα από αρρώστους που θα μπορούσα να αναφέρω για διάφορες παθήσεις όπως κρίσεις πανικού, παχυσαρκία, σκλήρυνση κατά πλάκας, ψωριασική αρθρίτιδα θρομβοπενία, ερυθηματώδη λύκο, ευερέθιστο έντερο, ελκώδη κολίτιδα, νόσο του Crohn κλπ. με διαφορετικό και πιο περίπλοκο ψυχοδυναμικό υπόβαθρο κάθε φορά (συνήθως άλυτες οιδιπόδειες καταστάσεις, αλλά και παλινδρομήσεις)/δεν θέλω όμως να μακρυγορήσω-σ' αυτό το άρθρο.

Βλέπουμε λοιπόν ότι -για την εναλλακτική ιατρική βέβαια-από τη μια τα συμπτώματα μιας ασθένειας είναι αφενός η προσπάθεια του οργανισμού να αντιμετωπίσει τις τοξίνες (ομοτοξικολογία), σε ένα άλλο όμως επίπεδο είναι μια προσπάθεια του βαθύτερου εαυτού μας να συμβιβάσει συγκρούσεις και να μας στείλει μήνυμα ότι πρέπει να αλλάξουμε ένα λάθος τρόπο ζωής-ουσιαστικά ο οργανισμός δηλαδή αναλαμβάνει να κάνει πράξη αυτό που εμείς θα έπρεπε να είχαμε κάνει αν είχαμε αυτογνωσία και φώτιση π.χ. να φύγουμε από μια κατάσταση που μας εγκλωβίζει, ευνουχίζει, έναν σύντροφο, μια δουλειά κλπ.

Ουσιαστικά λοιπόν "καλούμε' την ασθένεια για να προχωρήσουμε να βγούμε από μια σύγκρουση ένα αδιέξοδο κλπ. γιατί- το επαναλαμβάνω- αν δεν το κάνουμε εμείς όταν πρέπει -επειδή δεν ξέρουμε/φοβόμαστε να μάθουμε τι γίνεται μέσα μας-θα το κάνει ο οργανισμός/βαθύτερος εαυτός μας για εμάς. Αυτές οι δύο βέβαια καταστάσεις-η προσπάθεια δηλ. του οργανισμού αφ' εν'ος να απαλλαγεί απο τις τοξίνες και το ασυνείδητο μήνυμα αφ' ετέρου που μας στέλνει μέσα από την ασθένεια /επιλύοντας τις συγκρούσεις είναι πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους αυτήν όμως την σύνδεση θα την διαπραγματευτούμε σε άλλο άρθρο.


Το θέλω για το σύν (+) και το θέλω για το πλήν ( –)


Βλέπουμε λοιπόν ότι βάζοντας το ρήμα θέλω σε οτιδήποτε αρνητικό μας έρχεται αρχίζουμε και γεμίζουμε ερωτηματικά που με μια συνεπή εργασία αυτογνωσίας θα οδηγηθούμε στο κρυφό νόημα της κατάστασης μας. Ο λόγος είναι ότι όπως υπάρχει η επιθυμία για θετικές καταστάσεις έτσι υπάρχει επιθυμία και για αρνητικές καταστάσεις η οποία είναι κρυφή και ενεργοποιείται υπόγεια όταν μπλοκαριστεί η πρώτη.

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε σχηματικά θέλω για το συν (+), το θέλω για οτιδήποτε θετικό επιθυμούμε στη ζωή μας όπως (αγάπη, υγεία, πλούτο, δόξα κλπ.) και το θέλω για το πλην (-) το θέλω για οτιδήποτε αρνητικό (όπως φτώχεια, αρρώστια, μιζέρια κλπ.)/αυτή την άλλη πλευρά που ενεργοποιείται όπως είπα πιο πάνω. Όσο πιο ισχυρό είναι το ένα τόσο πιο αδύναμο είναι το άλλο.

Αυτό το θέλω τώρα είναι ουσιαστικά ένας "ενεργειακός μαγνήτης" που λειτουργεί μέσα από το φαινόμενο του συντονισμού των δονήσεων(τα όμοια συντονίζονται και έλκουν τα όμοια βλ. άρθρο μου -ο (βιο)Συντονισμός στην Ψυχολογία και ο οποίος έλκει είτε καλά είτε άσχημα πράγματα στη ζωή μας.

Τέλος αν θέλαμε να τα δούμε αυτά από μια άλλη οπτική γωνία -συσχετίζοντας τα εν τάχει με γνωστές ψυχαναλυτικές έννοιες, αλλά και με γνωστές ανατολικές φιλοσοφίες - θα μπορούσαμε να πούμε ότι το- θέλω για το σύν (+) - υπάρχει όταν η βασική ευχαρίστηση έρχεται από τις λειτουργίες του γεννητικού/νευρομυϊκού συστήματος – όπως αυτές ολοκληρώνονται και προβάλλονται στην ενήλικη πραγματικότητα. Τότε και η ενέργεια κυκλοφορεί ελεύθερα στα τσάκρα και τους μεσημβρινούς. Το θέλω για το (–) - υπάρχει όταν για οποιοδήποτε λόγο μπλοκαριστεί η ευχαρίστηση από το γεννητικό σύστημα και η ευχαρίστηση έρχεται από τις λειτουργίες του γαστρεντερικού συστήματος (κατάποση/κένωση και όπως εκφράζεται στην ενήλικη πραγματικότητα και περιγράφεται στις κλασσικές ψυχαναλυτικές θεωρίες).

Βλέπουμε λοιπόν ότι προσθέτοντας το ρήμα θέλω στις κρυφές και φανερές σκέψεις που κάνουμε θα αρχίσουμε να γεμίζουμε ερωτηματικά που με μια συνεπή εργασία θα μας οδηγήσει σε αυτογνωσία, φώτιση και ελευθερία. Βιώνοντας έτσι την αρνητικότητα μας, ενεργοποιούμε τελικά την θετικότητα μας, δηλαδή τις υγιείς δυνάμεις του οργανισμού μας για θεραπεία και βελτίωση της κατάστασης μας, με την προυπόθεση βέβαια ότι δεν τα παρατάμε και είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Γιώργος Ασιθιανάκης

Νευροχειρουργός - Ολιστικός Ιατρός - Βιοσυντονιστής

O Δρόμος για την Θεραπεία αποτελεί το site στον χώρο της υγείας, που απευθύνεται σε ασθενείς, ενημερώνοντάς τους για θέματα κλασικής ιατρικής αλλά και εναλλακτικών θεραπειών.

Η ιστοσελίδα περιέχει πληροφορίες και άρθρα, με σκοπό την ενημέρωση και μόνο. Στην περίπτωση που θέλετε να εφαρμόσετε μία θεραπεία που αναγράφεται στο dromostherapeia.gr, επιβάλλεται να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας. Η πληροφόρηση που δίνεται εδώ δεν είναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν βάση για διάγνωση ή επιλογή θεραπείας.
Ο dromostherapeia.gr δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν λάθη ή παραλείψεις ή οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει που να έχει σχέση με υλικό που περιλαμβάνεται σ’ αυτήν.