Web
Analytics
Τεχνητό πάγκρεας και σακχαρώδης διαβήτης - Ο Δρόμος για την Θεραπεία

Τεχνητό πάγκρεας και σακχαρώδης διαβήτης

Η ιδέα και η έρευνα για ένα σύστημα τεχνητό το οποίο θα υποκαθιστά την λειτουργία του φυσικού παγκρέατος, έχει ξεκινήσει εδώ και 40 χρόνια.
Από την ανακάλυψη της ινσουλίνης από τους Frederic Best και Charles Banding (1921,Τορόντο), την ανακάλυψη της σύριγγας και του 1ου τεστ μέτρησης σακχάρου στα ούρα ((1924-1925), μέχρι την σύνδεση του Διαβήτη, με τις επιπλοκές στα μάτια και στα νεφρά (1940) και το διαχωρισμό του Διαβήτη σε τύπο 1 και 2 (1959), η «γλυκεία νόσος» μόλις είχε αρχίσει να απασχολεί την ιατρική κοινότητα. Το μέλλον που περίμενε την έρευνα αλλά και τις διαστάσεις που θα έπαιρνε στον πλανήτη το πρόβλημα του Διαβήτη κανείς δεν το υπολόγιζε τότε.
Το 1966 έχουμε τη 1η απόπειρα μεταμόσχευσης παγκρέατος, το 1972 την 1η μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος και το 2008 την παραγωγή β-κυττάρων από βλαστοκύτταρα. Το βιολογικό τεχνητό πάγκρεας έχει επιτευχθεί σε πειραματόζωα με έγχυση β κυττάρων από αυτόλογα μετεξελιγμένα βλαστοκύτταρα (2009), αλλά μέχρι σήμερα το όνειρο βιώσιμης, αξιόπιστης και ασφαλούς (αυτόλογης ετερόλογης) βιολογικής λύσης, παραμένει μακρινό.
Αντίθετα, από το 1971 που ανακαλύφθηκε ο 1ος φορητός μετρητής σακχάρου, το 1976 το τεστ της γλυκοζυλιομένης αιμοσφαιρίνης, και το 1979 το 1ο τεχνητό πάγκρεας μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Η λύση ενός φορητού κλειστού συστήματος μέτρησης σακχάρου κι ανάλογα της μέτρησης έγχυση ινσουλίνης, που θα μιμείται αποτελεσματικά το φυσικό πάγκρεας είναι πολύ κοντινή. Ένα τεχνητό πάγκρεας θα επιτρέψει ιδίως στους ανθρώπους με Διαβήτη τύπου 1 χωρίς ιδιαίτερο κόπο να πετύχουν καλύτερη ρύθμιση, να μειωθούν οι επιπλοκές και να κερδίσουν ποσότητα, ποιότητα και ελευθερία στη ζωή τους.

Από το 1959 ο καθηγητής E Perry McCullagh, ενδοκρινολόγος (The Cleveland Clinic), μίλησε για ένα εμφυτευόμενο κλειστό κύκλωμα που θα αποτελείται από σύστημα καταγραφής γλυκόζης, σύριγγα έγχυσης και διαβιβαστή που θα αποτελέσει το μέλλον της θεραπείας του Διαβήτη. Το 1974 ο Albisser στην Osaka και το 1975 ο Shichiri κατάφεραν να κατασκευάσουν το 1° τεχνητό πάγκρεας.

Επρόκειτο για μία ογκοδέστατη συσκευή, που αποτελείτο από αναλυτή γλυκόζη αίματος, μικροκομπιούτερ και μία αντλία έγχυσης.

Το σύστημα κατάφερε να μικρύνει σε μέγεθος τόσο ώστε να τοποθετείται δίπλα σε ένα κρεβάτι το 1979 (BIOSTATOR).Το σύστημα αυτό διαφορετικό και πολύ πιο εξελιγμένο χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα κυρίως για ερευνητικούς λόγους.

Το τεχνητό πάγκρεας που θα αποκτήσει πρακτική χρηστικότητα για τον Διαβητικό, άρχισε να γίνεται εφικτό με την ανακάλυψη Του συστήματος συνεχούς καταγραφής της γλυκόζης αίματος (CGMs, 2005). Οι σύγχρονοι καταγραφείς διαθέτουν σχεδόν αόρατους ασύρματους αισθητήρες καιαγραφής και απομένει το λογισμικό με τους μαθηματικούς αλγορίθμους που θα οδηγήσει ασύρματα τις επίσης όλο και πιο βολικές και μικρότερες αντλίες. Υπάρχουν ήδη αρκετά κέντρα που χρησιμοποιούν τέτοια κλειστά συστήματα σε εθελοντές εξελίσσοντας τους αλγόριθμους ώστε να γίνει ασφαλής και πρακτική η εφαρμογή στους χρήστες. Το σύγχρονο τεχνητό πάγκρεας, αποτελείται από έναν ασύρματο αισθητήρα γλυκόζης, μεγέθους μικρού στρογγυλού αυτοκόλλητου, που τοποθετείται πάνω στο δέρμα. Η συνεχής καταγραφή της γλυκόζης εκπέμπεται στον κέντρο ελέγχου που είναι ένα μικροκομπιούτερ, μεγέθους κινητού τηλεφώνου. Εκεί γίνεται η επεξεργασία της καταγραφής και δίδεται η εντολή σε μια συσκευή, επίσης τοποθετημένης στο σώμα, αρκετά διακριτικής και ελάχιστου βάρους. Η συσκευή αυτή περιλαμβάνει μια επαναγεμιζόμενη αποθήκη ινσουλίνης και μια, ασύρματα ελεγχόμενη, μικροαντλία έγχυσης. Οι μαθηματικοί αλγόριθμοι οφείλουν να μετατρέψουν τις διακυμάνσεις της γλυκόζης σε εντολές αύξησης ή μείωσης του ρυθμού έγχυσης της ινσουλίνης. Το πρόβλημα υπάρχει στο ότι, ιδίως σε μεικτά και σύνθετα γεύματα, δεν μπορεί να προβλεφθεί ο ρυθμός αύξησης της γλυκόζης αλλά και η χρονική διάρκεια των υψηλών επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα. Το πρόβλημα αυτό, που αν χρησιμοποιηθούν τυποποιημένα γεύματα φαίνεται να αντιμετωπίζεται ικανοποιητικά, είναι που καθυστερεί να προσφερθούν στην ευρεία κλινική χρήση, συστήματα φορητού τεχνητού παγκρέατος. Ήδη, μόλις τον Φεβρουάριο του 2012, πήρε έγκριση ένα τέτοιο σύστημα, το οποίο προς το παρόν, θα μπορεί μόνο να προειδοποιεί τον χρήστη και να διακόπτει την έγχυση ινσουλίνης σε περίπτωση βαριάς υπογλυκαιμίας. Υπολογίζεται, μέσα στην επόμενη πενταετία, η βελτίωση των συστημάτων καταγραφής και η εξέλιξη των μαθηματικών αλγορίθμων, μαζί με τη μείωση του κόστους των αναλωσίμων υλικών να κάνουν εφικτή τη δυνατότητα, ιδίως για τα άτομα με διαβήτη τύπου 1, να λύσουν ικανοποιητικά το θέμα ρύθμισης του σακχάρου τους.

 

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Αντώνιος Π. Λέπουρας

Ειδικός Παθολόγος - Διαβητολόγος

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Οστεοπόρωση: αίτια, πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία »

Κολύμβηση

Video

O Δρόμος για την Θεραπεία αποτελεί το site στον χώρο της υγείας, που απευθύνεται σε ασθενείς, ενημερώνοντάς τους για θέματα κλασικής ιατρικής αλλά και εναλλακτικών θεραπειών.

Η ιστοσελίδα περιέχει πληροφορίες και άρθρα, με σκοπό την ενημέρωση και μόνο. Στην περίπτωση που θέλετε να εφαρμόσετε μία θεραπεία που αναγράφεται στο dromostherapeia.gr, επιβάλλεται να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας. Η πληροφόρηση που δίνεται εδώ δεν είναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν βάση για διάγνωση ή επιλογή θεραπείας.
Ο dromostherapeia.gr δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν λάθη ή παραλείψεις ή οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει που να έχει σχέση με υλικό που περιλαμβάνεται σ’ αυτήν.